فرصتی نمانده...

پاهایم خسته است.باید رفت.باید رها شد از حصار تنهایی و این جسارت مرده.

نمی دانم چگونه؛

چراها در مقابل دیدگانم ریلی به امتداد تمام زندگی ساخته اند...

شبانه آرزوهایم را در ژرف ترین نقطه ی کابوس زده ام،دفن می کنم

و با بقچه ی خاکستری خاطراتم راهی شهر رویایی خیال می شوم

و از جاده ی پر از ابهام و تردیدی که تو برایم درست کردی می گذرم،

و چشم به راهی می دوزم که هیچ امیدی به پایانش نیست!

گام های لرزانم سکوت سردم را می شکند

و من در برهوت تنهایی خویش به شمارش گام هایم می پردازم.

گام هایی که ارمغانی جز نرسیدن ندارند...